خصوصى خانوادگى نمىشد و از ارزشهاى خانواده پشتيبانى مىكرد . سيلويا آن هيولت : « به ياد دارم كه رسانه‌ها در زمان كودكى من بسيار كمتر از آنچه اكنون كودكان من با آن روبه‌رو هستند ، به زندگى من هجوم مىآوردند . براى مثال ، والدين من زمانى تلويزيون خريدند كه من چهارده ساله بودم و پس از آن هم مقررات سخنى براى استفاده از آن اعمال مىكردند . » زندگى خانوادگى در دهه 1950 تقريباً به طور كامل فاقد اين بمباران گوشخراش رسانه‌اى كه ما امروزه به آن عادت كرده‌ايم ، بود . در آن زمان چيزهايى مانند تلويزيون ماهواره‌اى ، تالك شوهاى « 1 » بىارزش ، فيلمهاى سينمايى خشن ، آگهىهاى لباس زير و . . . وجود نداشت . در آن زمان ، خانواده‌ها بيش از آنكه پول داشته باشند ، وقت داشتند و در نتيجه بسيار كمتر از دوران حاضر تمايل داشتند مسائل مربوط به كودكان خود را به يك متخصص واگذارند ؛ خواه اين متخصص يك درمانگر باشد خواه يك مدرس يا يك مربى ورزشى . هر دوى ما دوران كودكى خود را تجربه‌اى هشياركننده مىدانيم . تضاد شديدى كه ميان زندگى والدين ما و زندگى بزرگسالى ما - كه مستلزم تلاش بسيار براى متوازن كردن خانواده در برابر انبوهى از انتظارات رقابت‌آميز است - وجود دارد ، ما را شگفت زده مىكند . اولويت‌هاى پدران و مادران ما ، از همه جهت خالصانه و صادقانه بود و به

--> ( 1 ) - talk show گفتگوهاى تلويزيونى كه در آن افراد حرفها و دردلهاى خودمانىشان را در برابر بينندگان مطرح مىكنند .